کدوماتون تا حالا واقعا جنگیدین؟

نه با مریضی یا هوای نفس . نه .

منظورم تو دنیای بیرون از خلوت خودتون. تو اجتماع.

کدوماتون؟

دیدین اونجایی که همه برنامه ها انگار به هم میریزه، یه چیزایی کم میاد و چشم امیدتون فقط میره به سمت آسمون و خدای مهربون زمین و آسمون؟

من دارم میجنگم. و نمی دونستم که دارم میجنگم . و چون نمی دونستم گاهی کم میاوردم. 

چند سال پیش بود. 83 هجری شمسی. از اردوی جنوب برگشته بودم و هیچ ذوق عید و دیدو بازدید نداشتم و تو لک خودم بودم.

قاطی کرده بودم . شاید هم کم آورده بودم. ناراضی بودم. شاکی بودم.

به مادر گفتم: من شرمنده پدر و همرزمانش هستم. شرمنده همه شهدا و جانبازان انقلاب و دفاع مقدس.

اونا چه زجرهایی که نکشیدن  در راه اسلام و من چه رفاهی که ندارم تو کشوری اسلامی و امن و هلو !

کاش می شد مثل اونا جهاد کرد.

کاش میشد باب جهاد اصغر باز بود و میرفتم به راه بی پایان پدر! کاش!

مادر با نگاهی مصمم و بدون تردید گفت : پدرت ات جونش رو گذاشت کف دست اش و رفت به میدونی که تحریم سلاح  داشت و کمبود جیره غذایی و.....

اما تو، آبروت رو گذاشتی کف دست ات  و تو این تحریم علمی و تکنولوژیک ادعای دفاع علمی از کشورت رو داری

پسرم ! آبرو کم ارزش تر از جانه؟ 

با مکثی آمیخته به بهت و فکر ،گفتم: نه! کسی که آبرو نداشته باشه، بهتره بمیره و زنده نباشه.

هنوز تو فکر حرف عمیق مادر بودم؛ که با دستهای گرم اش دستام رو گرفت و فشرد و تکون کوچیکی داد و گفت : مطمئن باش! ایمان داشته باش ، که راهی که میری مورد تایید خدا و پدرته. مورد تایید امام زمان (عج).

تو که می دونی جهاد علمی ، نیرو کم داره. نه فرمانده داره، نه سلاح، نه خاکریز. پس ، خوب بجنگ پسرم. خیلی خوب. 

لحظه های تو، خشاب تفنگته . و دقت تو در مطالعه و تفکر، همون نشانه گیری یه تک تیرانداز و یا آرپی جی زن. استقامت و سماجت ات در کشف مطلبی، شاید، صبر و  تحمل غواصی تنها در تاریکی امواج .

ولی سعی کن توسل و توکل، زیارت عاشوا و نماز شب و دعای توسل رو مثل پدرت تو اولویت برنامه ات داشته باشی. 

با چشمایی پر از ایمان و احساس و قدردانی از این راهنمایی زیبا گفتم : به روی چشم!

و دست  نوازشگرش رو بوسیدم.

یا علی مددی

مي‌دونم داريد اين روزها سرکشي مي‌کنيد. مي‌خواهيد خودي نشون بديد. مي‌خواهيد به من بگيد ديدي سر حرفت نبودي و نتونستي تحملمان کني. کور خونديد. اون وقتي که اومديد، سرخ بوديد و پنجه‌هامو متلاشي کرديد. من که با شماها کاري ندارم. چه شب‌هايي که تا صبح نخوابيدم. براتون گفته بودم از اون شبي که به مهماني تنم اومديد. تازه تقصير من که نبود. اگه دست من بود، مي‌بردمتون بهشت؛ تو آسمون. خدا خواست كه با شما باشم. بودم، اما حالا داريد سرکشي مي‌کنيد؛ لابد پيش خودتون مي‌گيد عجب آدم پوست‌کلفتي هست اين مرد. اين‌همه تنش‌رو تکه‌تکه کرديم، اما...

حق دارم دستم رو قايمش کنم. شما كه جاتون بد نيست. به شما که بد نمي‌گذره. حالا زديد به سيم آخرو مي‌خواهيد کار رو يکسره کنيد؟ خوب، من تا آخرش ايستادم. من بايد بنالم. من بايد رنج درد شما رو تابلو کنم. تحمل شما که برام خيلي آسونه، اما تحمل خيلي از آدم‌ها که سروته‌شون پشيزي نمي‌ارزه، سخته؛ آدمها اين آدماي متقلّب و متظاهر و هيچي نفهم که از درد و رنج چيزي نمي‌فهمن.

خنده داره. مي‌خواهيد چي رو به من ثابت کنيد؟ مردانگي، وفا يا بي‌وفايي رو؟ غصه نخوريد. من تا آخرش با شما هستم؛ تا بهشت.

دست نوشته اي از يك جانباز

همین  تربت پاک شهیدان است که تا قیامت مزار عاشقان و عارفان و دلسوختگان و دارالشفای آزادگان خواهد بود.

امام خمینی(ره)

بخونین،  رو پرچم نوشته. 

آآآآآه. 

ولی انگار حال همه خوب بود. کسی از میان چند هزار دانشجوی دانشگاه تبریز به دنبال شفا نبود که ....

که من باز امروز دلم پر نکشه تا غربت مدینه، تا تنهایی 4 معصوم بقیع، تا .....

که من باز شرمنده شهدا نشم از این بی وفایی....

بازم دم کارمندا و اساتید گرم که ازشون ،خیلی کمتر از دوستان دانشجو انتظار حضور داشتم.

جای خیلی هاتون و خیلی هاشون خالی بود. ولی من سلامتون رو رسوندم، ای اونایی که تو دانشگاه تبریز بودین ، ولی  وقت نداشتین که یادشهدا رو تکریم کنید!

چه بد میزبانانی هستیم! وای بر ما که اینقدر بی وفائیم! وای

زیارت اون 100-120 نفر قبول حق باشه ان شا الله.

یا علی مددی

راه میری...

چادرت به سیم خاردار گیر می کنه...

برمی گردی  و میشینی تا رهاش کنی...

هیچ می دونی این لحظه یه حرف توشه؟!!

آره ...

یعنی یه لحظه صبر کن

مبادا فراموشمون کنی...

گاهی برگرد و به عقب نگاه کن.

                                 «یه اتوبوس دویی»

نوشته بود : دنیا را به اهل دل بسپارید . ما که می رویم.

•         دنیا را به اهل دل سپرد . او رفته بود...

نوشته بود : پدر عزیزم ! راهی را که انتخاب کردم که با آگاهی در پیش گرفتم و مبادا ناراحت شوید...

•         جنازه پسر را که دید ، نمیدانست چرا ؛ اما ناراحت نبود.

نوشته بود : باید راه سرورم را ادامه دهم ،که او در این چند روزه کربلا ،درس زیستن را به من آموخت...

•         بعد از تشییع می گفتند در آن سن کم چطور به همه در س داد.... درس زیستن را!

نوشته بود : ملاک ها و معیار ها در این جبهه الهی با دنیای مادی شما فرق می کند...

•         وقت شهادتش فهمیدند که زندگی او راه دیگری بود، با همه آنها فرق می کرد...

نوشته بود : امیدوارم که با ریختن خون ناچیزم ،آمرزیده شوم.

•         آمرزیده شد بود، بر اثر خفگی حاصل از استشمام گاز ، بدون ریختن حتی یک قطره خون!

نوشته بود : به خدا سوگند که من سعادت را جز در راه حق تکه تکه شدن نمی دانم...

•         خمپاره که آمد ، هر تکه اش یک گوشه  افتاد...

نوشته بود : شهادت یک اتفاق نیست ، یک انتخاب است .

•         بعد از انتخاب ، اتفاقی افتاد .گلوله پشتش را سوراخ کرده بود.