دلم خوشست که نامم کبوتر حرم است
شرمنده تونیم شهدا، قافیه شد تو شعر ما
ردیف شعرمون همش، چیکار کردیم بعد شما؟
هرچی شما خاکی بودین، ساده و افلاکی بودین
دادیم شما رو بِکِشَن، با قپهها، درجهها
کوچیک بودیدم، حقیر بودیم، دادیم بزرگتون کنن
عکساتونو چاپ بزنن، رو پسترا و بنرا
این چاه اگه آبم داره، واسهی ما خوب نون داره
چوب حراجتون زدیم، تو میدونا، خیابونا
آی خونهدار و بچهدار، زنبیل و بردار و بیار
پلاک و استخوان داریم، تحفهی راه کربلا
پلاک و استخوان داریم، یک عالمه جوون داریم
شهری تو آسمون داریم، پاشین بیاین دکون ما
گردنمون که کج میشه، غرورمون فلج میشه
کی میدونه راست یا دروغ؟ شرمنده تونیم شهدا
گاهی یکسال آزگار، سراغتون نمیآییم
گاهی میگیم مارش بزنن، با تاج گل مییایم ادا
چند وقت یکبار لباستون، تو تنمون زار میزنه
و بال چفیتون میشیم، همایشا، نمایشا
جنگل مولایی شده، شهرمون از دوز و دغل
هر کی به فکر خودشه، سوارهها، پیادهها
چی کار کردیم بعد شما؟، به عقل جِنَّم نميامد!
سکه زدیم به نامتون، اما تو بازار رِبا
خلوص نیت نداریم، ما حاج همت نداریم
همش داریم بیرون میدیم، فوق لیسانس و دکترا
دکترامو میگن شما، بچهرو دپرس میکنید
دادیم که حذفتون کنن، از قصهها، سانسورچیا
بچههامون بچههاتون، بنگی شدن، رنگی شدن
رومی شدن زنگی شدن، شرمندهایم رومون سیا
من چی بگم آخر شعر، جون و دلم آتیش گرفت
شهید کشی بسه دیگه، جون امام و شهدا
هوالسلام.